கண்ணீரை வரவழைக்கும் ஊராட்சி செயலாளர் பதிவு – பொறுமையாக படிங்க

*அடிமூட்டை*

கற்பனை – ஈரோடு செந்தில்

*கதை கதாபாத்திரங்கள் மட்டும் உண்மை*

கரிசல் காட்டுக்கு வெயில் புதுசு இல்ல.

அது காலையிலேயே வந்து நம்ம தோளில் கைபோட்டு,

“என்னடா… இன்னும் உயிரோட இருக்கியா?”

என்று கேட்கும்.

ஆவணி மாசத்து வெயிலோ அதைவிடக் கொடுமை.

வெயில் சுடாது.

உள்ளுக்குள்ளே புகுந்து சுடும்.

மண்ணை மட்டும் காய வைக்காது.

மனுசனுடைய நாக்கையும் காய வைக்கும்.

காலையில குடிச்ச கம்மங்கூழு மதியத்துக்குள்ள வயிற்றுக்குள்ள போய் தண்ணியா இல்லாம, கல்லா நிக்கிற மாதிரி இருக்கும்.

அதுக்கு மேல கச்சான் காத்து.

அந்தக் காத்துக்கு ஈரம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாது.

வேலிக்குள்ளே இருந்த புளியமரத்திலிருந்து இலை விழுந்தால், தரையைத் தொடுவதற்கு முன்னாலேயே அது சத்தம் போட்டு உலர்ந்துவிடும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு ஆவணி மதியத்தில்தான் காந்திநகர் கிராமத்து ஊராட்சி அலுவலகத் திண்ணையில் வீரமணி உட்கார்ந்திருந்தான். அந்த மாவட்டம் திண்டுக்கல்.
இனி அவரை *திண்டுக்கல் வீரமணி* என்றே அழைப்போம்.

அவனுக்கு வயசு முப்பத்தைந்து.

முகத்தில் வயசு நாற்பத்தைந்து.

கண்ணுக்குக் கீழே தூக்கமில்லாத இரவுகளின் கருவளையம்.

சட்டையின் காலரில் வியர்வை உப்பாகப் படிந்திருந்தது.

முன்னாலே பழைய மரமேஜை.

அதுமேல் கணக்குப் பதிவேடுகள்.

அதன் மேல இன்னும் இரண்டு கோப்புகள்.

அதன் மேல ஒரு பழைய ஸ்மார்ட்போன்.

அதன் மேல சார்ஜர்.

அதன் பக்கத்தில் பேனா.

பேனாவை எடுத்துக்கொண்டு திண்டுக்கல் வீரமணி தலையைச் சொறிந்தான்.

“ஆத்தாடி…”

அவன் பெருமூச்சு விட்டான்.

“இந்த எளவு கணக்கை எப்படிடா முடிக்கிறது?”

அவனுக்கு எதிரில் பெருக்கிக்கொண்டிருந்த முனியன் சிரித்தான்.

“எந்தக் கணக்கு அண்ணே?”

“நம்ம கணக்கு.”

“நம்மளுக்கு கணக்கே இருக்கா?”

திண்டுக்கல் வீரமணி அவனைப் பார்த்தான்.

“அதுதான் பிரச்சினை.”

—

காந்திநகர் பெரிய ஊரு கிடையாது.

ஒரு பக்கம் கரிசல் வயல்.

மறுபக்கம் சீமைக்கருவேலக் காடு.

நடுவில் நூற்றைம்பது வீடுகள்.

மந்தை.

மாரியம்மன் கோயில்.

ஒரு அரசு ஆரம்பப் பள்ளி.

ஒரு அங்கன்வாடி.

ஒரு துணை சுகாதார நிலையம்.

இரண்டு குடிநீர்த் தொட்டிகள்.

ஒரு பழைய கிணறு.

மூன்று தெருவிளக்குக் கம்பங்கள்.

அவற்றில் இரண்டு எரியும்.

ஒன்று எரியாது.

அதுவும் ஊருக்குத் தெரியும்.

எரிகிற இரண்டில் ஒன்று எப்போது அணையும் என்று தெரியாது.

அதுவும் ஊருக்குத் தெரியும்.

அந்த ஊருக்கு ஒரு ஊராட்சி அலுவலகம்.

அந்த அலுவலகத்துக்கு ஒரு ஊராட்சிச் செயலாளர்.

அவன்தான் திண்டுக்கல் வீரமணி.

அரசாங்கக் காகிதத்தில் அவனுடைய பதவி சின்னதாக இருக்கும்.

ஊருக்குள் அவனுடைய பொறுப்பு பெரியதாக இருக்கும்.

கிராமத்தில் யாருக்காவது பிரச்சினை என்றால்—

“திண்டுக்கல் வீரமணியைப் பாருங்க.”

வீட்டில் யாராவது இறந்துவிட்டால்—

“திண்டுக்கல் வீரமணிக்குச் சொல்லுங்க.”

குடிநீர் வரவில்லை என்றால்—

“திண்டுக்கல் வீரமணி எங்கே?”

தெருவிளக்கு எரியவில்லை என்றால்—

“திண்டுக்கல் வீரமணி பார்த்துக்குவான்.”

சாலை உடைந்தால்—

“திண்டுக்கல் வீரமணி சொல்லி சரி பண்ணுவான்.”

குப்பை அள்ளப்படவில்லை என்றால்—

“திண்டுக்கல் வீரமணியைக் கூப்பிடுங்க.”

பள்ளிக்கூடக் கழிப்பறையில் தண்ணீர் இல்லையென்றால்—

“திண்டுக்கல் வீரமணியிடம் சொல்லுங்க.”

அங்கன்வாடி கூரை ஒழுகினால்—

“திண்டுக்கல் வீரமணியிடம் சொல்லுங்க.”

கிராமசபை நடக்க வேண்டும்.

திண்டுக்கல் வீரமணி.

தீர்மானம் எழுத வேண்டும்.

திண்டுக்கல் வீரமணி.

கூட்டப் பதிவு.

திண்டுக்கல் வீரமணி.

செலவுக் கணக்கு.

திண்டுக்கல் வீரமணி.

அறிக்கை.

திண்டுக்கல் வீரமணி.

புகைப்படம்.

திண்டுக்கல் வீரமணி.

ஆன்லைனில் பதிவேற்றம்.

திண்டுக்கல் வீரமணி.

மேலிடத்திலிருந்து விளக்கம் கேட்டால்—

திண்டுக்கல் வீரமணி.

மக்களிடமிருந்து புகார் வந்தால்—

திண்டுக்கல் வீரமணி.

—

ஊரிலே ஒருத்தன் சொன்னான்:

“திண்டுக்கல் வீரமணி இல்லாம இந்த ஊரு ஒரு நாளாவது ஓடுமா?”

அதைக் கேட்ட திண்டுக்கல் வீரமணி சிரிக்கவில்லை.

அவனுக்குத் தெரியும்.

ஊரு ஓடும்.

ஆனா தண்ணீர் கொஞ்சம் தாமதமாக வரும்.

குப்பை இரண்டு நாள் கூடுதலாக கிடக்கும்.

அறிக்கை மூன்று நாள் தாமதமாகும்.

ஒரு தெருவிளக்கு இன்னும் ஒரு வாரம் எரியாது.

அதுதான் வித்தியாசம்.

ஊர் ஒருவனை இல்லாமல் வாழ்ந்து விடும்.

ஆனா அந்த ஒருவன், ஊரில்லாமல் வாழ முடியாது.

—

ஒரு லாரியில் மூட்டைகளை ஏற்றுவதை திண்டுக்கல் வீரமணி சிறுவயதில் பார்த்திருக்கிறான்.

மேலே இருந்த மூட்டை நல்லா இருக்கும்.

கீழே இருந்த மூட்டைக்கு அந்தப் பெருமை கிடையாது.

மேலே இருப்பவனுக்கு கீழே யார் இருக்கிறான் என்று தெரியாது.

கீழே இருப்பவனுக்கு மேலே இருப்பவர்கள் எல்லாரும் தெரியும்.

லாரி குழியில் விழும்போது முதலில் நசைவது கீழே இருப்பவன்தான்.

அந்த மூட்டைக்கு பெயர்—

அடிமூட்டை.

திண்டுக்கல் வீரமணி தன்னையும் அப்படித்தான் நினைத்துக்கொள்வான்.

அரசாங்கம் என்கிற பெரிய லாரி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

மேலே பல துறைகள்.

ஒவ்வொரு துறைக்கும் தனித்தனி அலுவலகம்.

தனித்தனி அதிகாரிகள்.

தனித்தனி திட்டங்கள்.

தனித்தனி உத்தரவுகள்.

ஆனால் அந்த லாரியின் அடியில்—

கிராம ஊராட்சி.

அதன் அடியில்—

ஊராட்சிச் செயலாளர்.

அவன் மேலே எவ்வளவு மூட்டை வைத்தாலும் தாங்க வேண்டியவன்.

வேளாண்மைத் துறை வந்தது.

“பயிர்ச் சேதம் எவ்வளவு?”

திண்டுக்கல் வீரமணி கணக்கெடுக்க வேண்டும்.

சுகாதாரத் துறை வந்தது.

“கொசு ஒழிப்பு நடந்ததா?”

திண்டுக்கல் வீரமணி புகைப்படம் அனுப்ப வேண்டும்.

வருவாய்த் துறை வந்தது.

“எல்லைக்கல் எங்கே?”

திண்டுக்கல் வீரமணி காட்ட வேண்டும்.

சமூக நலத்துறை:

“கைம்பெண்கள் பட்டியல்?”

திண்டுக்கல் வீரமணி தர வேண்டும்.

மகளிர் திட்டம்:

“சுயஉதவிக் குழு விவரம்?”

திண்டுக்கல் வீரமணி.

பள்ளிக் கல்வி:

“பள்ளி சுற்றுப்புறத் தூய்மை?”

திண்டுக்கல் வீரமணி.

குழந்தைகள் நலம்:

“அங்கன்வாடி நிலை?”

திண்டுக்கல் வீரமணி.

குடிநீர்:

“நீர்த்தேக்க நிலவரம்?”

திண்டுக்கல் வீரமணி.

மின்சாரம்:

“பம்ப் செட் பயன்பாடு?”

திண்டுக்கல் வீரமணி.

கால்நடை:

“கால்நடைகளுக்கான குடிநீர் வசதி?”

திண்டுக்கல் வீரமணி.

தூய்மை:

“குப்பை சேகரிப்பு நிலவரம்?”

திண்டுக்கல் வீரமணி.

சாலை:

“சாலைப் பணியின் முன்னேற்றம்?”

திண்டுக்கல் வீரமணி.

ஒவ்வொரு துறையும் தனக்கான வேலை முடித்துவிட்டு போய்விடும்.

ஆனா அதன் கடைசி கணக்கு—

திண்டுக்கல் வீரமணியிடம்.

ஒரு நாள் அவன் முனியனிடம் சொன்னான்:

“டேய்…”

“என்னண்ணே?”

“இந்த இருபத்தொன்பது துறையையும் சேர்த்து ஒரு பெரிய துறைன்னு பேர் வைக்கணும்.”

“என்ன பேர்?”

“திண்டுக்கல் வீரமணி துறை.”

முனியன் சிரித்தான்.

“அதுக்கு அமைச்சர் யாரு?”

“நான்தான்.”

“சம்பளம்?”

திண்டுக்கல் வீரமணி சிரித்தான்.

“அதுதான் இன்னும் நிதித்துறையில சிக்கிக்கிடக்கு.”

—

அந்த நாளும் அவன் தொலைபேசி அடித்தது.

“கீச்… கீச்…”

பழைய போன்.

திரையில்—

BDO அலுவலகம்.

திண்டுக்கல் வீரமணி போனை எடுத்தான்.

“சொல்லுங்க சார்.”

“திண்டுக்கல் வீரமணி! அந்த அம்மையார் திட்ட புள்ளிவிவரம் எங்கே?”

“சார்…”

“கூகுள் ஷீட்டில் ஏத்தலையா?”

“ஏத்தறேன் சார்.”

“எப்ப?”

“இன்னிக்கி.”

“இன்னிக்கின்னா?”

“சாயங்காலத்துக்குள்ள.”

“ஐந்து மணிக்குள்ள வேணும்.”

“சரி சார்.”

“டெங்கு விழிப்புணர்வு முகாம் போட்டோவும் அனுப்பு.”

“சார்…”

“என்ன?”

“இங்க குடிநீர் மோட்டார் பழுதாயிருக்கு சார். காலையில இருந்து அதுலதான்…”

“அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது திண்டுக்கல் வீரமணி. முதல்ல ரிப்போர்ட் அனுப்பு.”

“சார், நெட்வொர்க்கும்…”

“உனக்கு ஒரு மெமோ போகும். கவனமா இரு.”

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.

திண்டுக்கல் வீரமணி போனை மேசைமேல் வைத்தான்.

அவன் கையைப் பார்த்தான்.

அந்தக் கையில் பேனா.

அதே கையில் குடிநீர் மோட்டாரைத் தூக்கிச் சென்ற தடம்.

அதே கையில் முந்தைய வாரம் கிராமசபை பதிவேடு.

அதே கையில் நேற்று இரவு குழந்தைக்கு மருந்து வாங்கிய ரசீது.

அவன் சிரித்தான்.

“இந்தக் கையால இன்னும் என்னெல்லாம் செய்யணுமோ…”

—

மதியம்.

வெயில் தலைக்குமேல்.

அப்போது மாரியம்மாள் கிழவி வந்தாள்.

கையில் அலுமினியச் செம்பு.

“திண்டுக்கல் வீரமணி!”

“என்ன ஆத்தா?”

“தண்ணி வரல.”

“தெரியும்.”

“தெரியும்னா சரி பண்ணுடா.”

“மோட்டார் பழுது.”

“அப்ப மோட்டாரைச் சரி பண்ணுடா.”

“ஆள் போயிருக்கான்.”

“எப்ப வருவான்?”

“மாலை.”

“மாலை வர்றதுக்குள்ள நாங்க என்ன குடிப்போம்?”

திண்டுக்கல் வீரமணி பதில் சொல்லவில்லை.

கிழவி அவனைப் பார்த்தாள்.

“நீங்க பஞ்சாயத்துல என்ன பண்றீங்கடா?”

திண்டுக்கல் வீரமணி சிரித்தான்.

“அதைத்தான் நானும் யோசிச்சுக்கிட்டிருக்கேன் ஆத்தா.”

கிழவி கோபமாகப் பார்த்தாள்.

“நாங்க உன்னைத் திட்டலடா. எங்களுக்கு தண்ணி வேணும்.”

அந்த வார்த்தை திண்டுக்கல் வீரமணிக்கு புரிந்தது.

மக்கள் அவனை எதிரி என்று நினைக்கவில்லை.

அவர்கள் அவனை வழி என்று நினைத்தார்கள்.

அதுதான் அவனுடைய சுமை.

—

மாலை சுப்பையா ரெட்டியார் வந்தார்.

ஊராட்சி மன்றத் தலைவர்.

வெள்ளைச் சட்டை.

வெள்ளை வேட்டி.

முகத்தில் அதிகாரம்.

“திண்டுக்கல் வீரமணி!”

“சொல்லுங்க தலைவர்.”

“அந்தச் சாக்கடை பில் ரெடியா?”

“எந்த பில்?”

“நாலு லட்சம்.”

“வேலை முடியலையே தலைவர்.”

“முடிச்சுட்டோம்னு போட்டுக்கலாம்.”

“முடிக்காத வேலையை முடிச்சதுன்னு எப்படி எழுதுவது?”

ரெட்டியார் அருகே வந்தார்.

“யோவ்… நான் தலைவரு.”

“தெரியும்.”

“அப்போ நான் சொல்றதை கேள்.”

“நான் சட்டப்படி செய்ய வேண்டியதுதான் செய்வேன் தலைவர்.”

“சட்டமா?”

ரெட்டியார் சிரித்தார்.

“சட்டம் உனக்குத்தான் நினைவுக்கு வருது.”

அவர் குரலைக் குறைத்தார்.

“இந்த ஊர்ல இருக்கணும்னா ஊருக்கு ஏத்த மாதிரி நடக்கணும்.”

திண்டுக்கல் வீரமணி அவனைப் பார்த்தான்.

“நான் ஊருக்கு ஏத்த மாதிரிதான் நடக்கிறேன் தலைவர்.

ஆனா நாளைக்கு ஆடிட் வந்தா…

என் கழுத்துதான் இருக்கும்.”

ரெட்டியார் கோபமாக வெளியேறினார்.

முனியன் மெதுவாகக் கேட்டான்:

“அண்ணே… பயமில்லையா?”

திண்டுக்கல் வீரமணி சொன்னான்:

“பயம் இருக்கு.”

“அப்புறம்?”

“ஆனா பயந்ததுக்காக கையெழுத்துப் போட முடியாது.”

—

அன்று இரவு மோட்டார் சரியாகவில்லை.

ஊரில் தண்ணீர் இல்லை.

மக்கள் மீண்டும் வந்தார்கள்.

திண்டுக்கல் வீரமணி தனது பணப்பையைத் திறந்தான்.

மூன்று நூறு ரூபாய்.

அவன் மனைவி கொடுத்த பணம்.

மகனுடைய பள்ளி நோட்டுப் புத்தகம் வாங்க வேண்டிய பணம்.

அவன் பழனியைக் கூப்பிட்டான்.

“டேய், டேங்கர் பேசு.”

“பணம்?”

திண்டுக்கல் வீரமணி பணத்தை நீட்டினான்.

“இதோ.”

“அண்ணே… இது உங்க காசு.”

“தெரியும்.”

“திரும்பக் கிடைக்குமா?”

“அரசாங்கத்துக்கே தெரியாததை எனக்குத் தெரியுமா?”

பழனி சிரிக்கவில்லை.

டேங்கர் வந்தது.

மக்கள் தண்ணீர் பிடித்தார்கள்.

ஒரு சின்னப் பையன் திண்டுக்கல் வீரமணியிடம் வந்து கேட்டான்:

“சார்… நாளைக்கும் வருமா?”

திண்டுக்கல் வீரமணி அவனைப் பார்த்தான்.

“வரும்.”

அவன் போனான்.

திண்டுக்கல் வீரமணி மட்டும் அங்கே நின்றான்.

அவனுக்கு தெரியும்.

நாளைக்கான தண்ணீருக்கு அவனிடம் பணம் இல்லை.

ஆனா அந்தக் குழந்தையிடம் அதைச் சொல்ல அவனால் முடியவில்லை.

—

மறுநாள் அவனுக்கு வேறு உத்தரவு.

“சமுதாயக் கழிப்பறையின் புகைப்படம் உடனே அனுப்பவும்.”

திண்டுக்கல் வீரமணி மோட்டார் சைக்கிளில் கிளம்பினான்.

ஊரின் எல்லையில் அந்தக் கட்டிடம்.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு கட்டப்பட்டது.

கட்டிடம் இருந்தது.

கதவு இருந்தது.

சுவர் இருந்தது.

பெயர்ப்பலகை இருந்தது.

தண்ணீர் மட்டும் இல்லை.

அதனால் யாரும் பயன்படுத்தவில்லை.

சீமைக்கருவேல் மரங்கள் அதைத் தங்களுடைய சொத்தாக எடுத்துக்கொண்டிருந்தன.

திண்டுக்கல் வீரமணி போனை எடுத்தான்.

புகைப்படம் எடுத்தான்.

அனுப்ப முயன்றான்.

சிக்னல் இல்லை.

அவன் ஒரு மேட்டில் ஏறினான்.

போனை மேலே தூக்கினான்.

ஒரு கோடு.

அது போதும்.

“ஏத்துடா… ஏத்துடா…”

படம் போனது.

அவன் கீழே இறங்கும்போது தன்னிடமே சொன்னான்:

“ஊருக்கு குடிக்கத் தண்ணி இல்ல.

கழிப்பறைக்குத் தண்ணி இல்ல.

ஆனா புகைப்படம் மட்டும் போயிருச்சு.

இதுதான் வளர்ச்சியா?”

அவன் சிரித்தான்.

அந்தச் சிரிப்பை கரிசல் காற்று மட்டும் கேட்டது.

—

அடுத்த நாள் மாவட்ட ஆட்சியர் ஆய்வுக்கு வருவதாகச் செய்தி.

“காலை எட்டு மணி.”

அந்தச் செய்தி வந்ததும் அலுவலகம் முழுக்க உயிர் வந்தது.

முனியன் வந்தான்.

தூய்மைப் பணியாளர்கள் வந்தார்கள்.

சுண்ணாம்பு.

பிளீச்சிங் பவுடர்.

புதிய கோப்புகள்.

பழைய பதிவேடுகள்.

திண்டுக்கல் வீரமணி மட்டும் அங்கேயே இருந்தான்.

ராத்திரி பத்து மணி.

பதினொரு மணி.

பன்னிரண்டு.

ஒரு மணி.

இரண்டு.

முனியன் கேட்டான்:

“அண்ணே, தூங்கலையா?”

“இன்னும் இரண்டு பதிவேடு.”

“காலைல எழுதிக்கலாம்.”

“காலைல ஆய்வு.”

“நீங்க எப்ப தூங்குவீங்க?”

திண்டுக்கல் வீரமணி சிரித்தான்.

“ஓய்வு பெற்ற பிறகு.”

“அதுவரைக்கும்?”

“அரசாங்கத்துக்குத் தெரியாது.”

—

அவன் எழுதிக்கொண்டே இருந்தான்.

குடிநீர்.

சொத்து.

வரி.

கிராமசபை.

வேலை.

குப்பை.

சுகாதாரம்.

பொது கட்டிடம்.

தெருவிளக்கு.

குடிநீர் விநியோகம்.

ஒவ்வொரு பதிவேடும் ஒரு கிராமம்.

ஒவ்வொரு பக்கமும் ஒரு மனிதன்.

அவன் எழுதினான்.

கை வலித்தது.

கண் எரிந்தது.

ஆனா எழுதினான்.

அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு பேனா அவன் கையிலேயே இருந்தது.

அவன் தலையை மேசைமேல் வைத்தான்.

கண்ணை மூடினான்.

—

“திண்டுக்கல் வீரமணி!”

முனியன் உலுக்கியபோது அவன் எழுந்தான்.

வெளியில் கார் சத்தம்.

ஆய்வுக் குழு வந்துவிட்டது.

—

கலெக்டர் உள்ளே வந்தார்.

அவருக்குப் பின்னால் அதிகாரிகள்.

BDO.

உதவி இயக்குநர்.

மேனேஜர்.

ஊராட்சி தலைவர்.

எல்லோரும்.

கலெக்டர் ஒரு பதிவேட்டை எடுத்தார்.

“இந்த 100 நாள் வேலைக்கான கூலி ஏன் தாமதம்?”

திண்டுக்கல் வீரமணி எழுந்தான்.

“மாஸ்டர் ரோல் அனுப்பியிருக்கோம் சார். மேலே சிஸ்டத்துல—”

BDO உடனே இடைமறித்தார்.

“சார், டேட்டா என்ட்ரியில் சில குறை இருந்தது.”

திண்டுக்கல் வீரமணி அதிர்ந்து பார்த்தான்.

அது உண்மை இல்லை.

அவன் மூன்று முறை சரிபார்த்து அனுப்பியிருந்தான்.

ஆனால் இப்போது அவனுக்கே குற்றம்.

கலெக்டர் கடுமையாகப் பார்த்தார்.

“திண்டுக்கல் வீரமணி, பொறுப்பா வேலை செய்யணும்.”

திண்டுக்கல் வீரமணி தலைகுனிந்தான்.

“சரி சார்.”

அடுத்த கோப்பு.

“குடிநீர் விநியோகம்?”

“மோட்டார் பழுது சார்.”

“சரி செய்யலையா?”

“செய்ய ஆள்…”

“அதற்கெல்லாம் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டியது உங்கள் பொறுப்பு.”

திண்டுக்கல் வீரமணி அமைதியாக இருந்தான்.

அடுத்த கேள்வி.

அடுத்த கோப்பு.

அடுத்த குறை.

அடுத்த குற்றச்சாட்டு.

ஒவ்வொரு கேள்வியும் அவன் தோள்மேல் இன்னொரு மூட்டையாக விழுந்தது.

அவன் மனதுக்குள் ஏதோ உடைந்தது.

—

கலெக்டர் வெளியே வந்தார்.

மக்கள் அங்கே நின்றிருந்தார்கள்.

“ஊராட்சி எப்படி வேலை செய்கிறது?”

என்று அவர் கேட்டார்.

யாரும் பேசவில்லை.

பிறகு மாரியம்மாள் கிழவி முன் வந்தாள்.

கையில் அதே அலுமினியச் செம்பு.

“சாமி…”

“சொல்லுங்க அம்மா.”

“எங்க ஊர்ல குறை இருக்கு.

தண்ணி குறை.

சாலை குறை.

விளக்கு குறை.

குப்பை குறை.

எல்லாமே இருக்கு.

ஆனா அந்தக் குறைகளையெல்லாம் தூக்கிக்கிட்டு ஓடுறவன் ஒருத்தன் இருக்கான்.”

கலெக்டர் அவளைப் பார்த்தார்.

“யார்?”

அவள் திண்டுக்கல் வீரமணியைக் காட்டினாள்.

“அவன்.”

அவள் குரல் நடுங்கியது.

“நேத்து ராத்திரி கூட இங்கதான் இருந்தான் சாமி.

நாங்க வீட்டுல தூங்கினோம்.

அவன் இங்க விளக்கு போட்டுக்கிட்டு எழுதிக்கிட்டிருந்தான்.

எங்க வீட்டுல பிள்ளைக்கு உடம்பு சரியில்லன்னா அவன்தான் வண்டி பிடிச்சுத் தருவான்.

மோட்டார் பழுதானா அவன்தான் ஓடுவான்.

தண்ணி இல்லன்னா அவன்தான் தண்ணி வாங்கித் தருவான்.

இவன் தப்புன்னா…

அவனுக்கு என்ன தப்பு சாமி?”

மக்கள் மெதுவாக முன்வந்தார்கள்.

சுடலைமாடன் சொன்னான்:

“மோட்டார் ரிப்பேருக்கு இவனே காசு போட்டிருக்கான்.”

மற்றொருவன்:

“சாலை வேலைக்காக இரவு பத்து மணிக்கும் போயிருக்கான்.”

ஒரு பெண்:

“எங்க அங்கன்வாடிக்குக் கூரை ஒழுகினப்போ மழையில நின்னு ஆளைக் கூட்டிக்கிட்டு வந்தது இவன்தான்.”

மற்றொருத்தி:

“எங்க வீட்டு கழிப்பறை கட்டித் தரச் சொல்லி மூணு மாதம் அலுவலகம் அலுவலகமா ஓடியது இவன்தான்.”

மக்கள் பேச ஆரம்பித்ததும் நிறுத்தவே இல்லை.

அதிகாரிகள் அமைதியாக நின்றார்கள்.

திண்டுக்கல் வீரமணி மட்டும் தலையைக் குனிந்து நின்றான்.

அவனுக்கு அழுகை வரவில்லை.

அழுகைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு சோர்வு மட்டும் இருந்தது.

—

கலெக்டர் BDO-வைப் பார்த்தார்.

“இவங்க பணிச்சுமை எவ்வளவு?”

BDO அமைதியாக இருந்தார்.

“எத்தனை துறைகளோட ஒருங்கிணைப்பு?”

“சுமார்…”

“சுமார் வேண்டாம். எவ்வளவு?”

“இருபத்தொன்பது துறைகள், சார்.”

கலெக்டர் திண்டுக்கல் வீரமணியைப் பார்த்தார்.

“நீங்க எவ்வளவு நேரம் வேலை செய்கிறீங்க?”

திண்டுக்கல் வீரமணி சிரித்தான்.

“சார்… நேரம் பார்த்து வேலை முடிக்கிற வேலை இல்ல.”

“சம்பளம்?”

திண்டுக்கல் வீரமணி அமைதியாக இருந்தான்.

கலெக்டர் மீண்டும் கேட்டார்.

“சொல்லுங்க.”

திண்டுக்கல் வீரமணி சொன்னான்.

அந்தத் தொகை கேட்டதும் கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள்.

மாரியம்மாள் கிழவி வாயைத் திறந்தாள்.

“அவ்வளவுதானா?”

திண்டுக்கல் வீரமணி சிரித்தான்.

“ஆமா ஆத்தா.”

கிழவி தலையசைத்தாள்.

“அதுல நீ எப்படி வாழ்ற?”

திண்டுக்கல் வீரமணியிடம் பதில் இல்லை.

—

கலெக்டர் மெதுவாக திண்டுக்கல் வீரமணியின் அருகில் வந்தார்.

“நீங்க என்ன சொல்ல விரும்புறீங்க?”

திண்டுக்கல் வீரமணி முதலில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

பிறகு மேசைமேல் இருந்த ஒரு கோப்பை எடுத்தான்.

அதைத் திறந்தான்.

மீண்டும் மூடினான்.

மற்றொரு கோப்பு.

மீண்டும் மூடினான்.

அவன் எல்லா கோப்புகளையும் ஒன்றாக எடுத்தான்.

மேசைமேல் வைத்தான்.

ஒரு குவியல்.

அதன் மேல் இன்னொரு குவியல்.

அதன் மேல் இன்னொரு குவியல்.

கடைசியில் அந்தக் கோப்புகள் ஒரு மூட்டை போலத் தெரிந்தன.

திண்டுக்கல் வீரமணி அந்த மூட்டையைப் பார்த்தான்.

பிறகு சொன்னான்:

“சார்…”

அவன் குரல் மெதுவாக இருந்தது.

“லாரியில மூட்டை ஏத்தும்போது கீழே இருக்கிற மூட்டை யாருக்கும் தெரியாது.”

யாரும் பேசவில்லை.

“மேலே இருக்கிற மூட்டை நல்லா இருக்கும்.

கீழே இருக்கிறதுதான் நசையும்.

லாரி குழியில விழுந்தா முதல்ல அடிபடுறது அதுதான்.

சேற்றுல இறங்கினாலும் அதுதான்.

புழுதி படிந்தாலும் அதுதான்.

அதுதான் அடிமூட்டை.”

அவன் தனது மார்பைத் தொட்டான்.

“சார்…

இந்த அரசாங்க லாரியில…

நாங்கதான் அடிமூட்டை.”

அறை முழுக்க அமைதி.

“இருபத்தொன்பது துறைகளோட வேலை எங்க ஊருக்குள்ள வந்தா…

அதன் கடைசி மூட்டை நாங்க.

அறிக்கை வேண்டும்னா நாங்க.

புகைப்படம் வேண்டும்னா நாங்க.

கணக்கு வேண்டும்னா நாங்க.

மக்கள் புகார் கொடுத்தா நாங்க.

ஆய்வு வந்தா நாங்க.

குறை இருந்தா நாங்க.

ஆனா சார்…”

அவன் முதல் முறையாக நேராகக் கலெக்டரைப் பார்த்தான்.

“நாங்க மூட்டை இல்ல சார்.

நாங்க மனுசங்க.”

அந்த ஒரு வாக்கியம் அங்கே இருந்த எல்லோரையும் அமைதியாக்கியது.

திண்டுக்கல் வீரமணி பேனாவை மேசைமேல் வைத்தான்.

“பொறுப்பு கொடுங்க.

வேலை கொடுங்க.

கணக்கு கேளுங்க.

தவறு செய்திருந்தா தண்டிங்க.

ஆனா…

எங்களுக்கு வேலை செய்யத் தேவையான அதிகாரமும்,

நிதியும்,

ஆளும்,

நேரமும்,

அதற்கேற்ற ஊதியமும் கொடுத்துட்டு கேளுங்க சார்.

அப்போ நாங்க இன்னும் நல்லா செய்வோம்.”

அவன் சிறிது நேரம் நின்றான்.

“ஆனா அதிகாரம் இல்லாம பொறுப்பு மட்டும் கொடுத்துட்டு…

மனுசனை மூட்டையா சுமக்கச் சொல்லாதீங்க.”

—

அந்த நேரம் மாரியம்மாள் கிழவி தனது அலுமினியச் செம்பைத் தரையில் வைத்தாள்.

டங்!

அந்தச் சத்தம் எல்லாரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது.

அவள் திண்டுக்கல் வீரமணியை நோக்கி சொன்னாள்:

“டேய்…

நேத்து நீ எங்க வீட்டுக்குத் தண்ணி கொண்டு வந்தே.

இன்னிக்கு நாங்க உனக்காக ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டோம்.

இப்போ வீட்டுக்குப் போய் தூங்குடா.”

திண்டுக்கல் வீரமணி சிரித்தான்.

அவனுடைய கண்களில் மட்டும் தண்ணீர்.

அது கரிசல் மண்ணுக்கு அரிதான மழை.

அவன் அதை யாருக்கும் காட்டாமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.

—

அதிகாரிகள் சென்றார்கள்.

கார்கள் கிளம்பின.

தூசி எழுந்தது.

தூசி வானத்தில் போய் சிறிது நேரம் தொங்கியது.

பிறகு மெதுவாகக் கீழே இறங்கியது.

ஊராட்சி அலுவலகம் மீண்டும் அமைதியானது.

திண்டுக்கல் வீரமணி உள்ளே வந்தான்.

மேசைமேல் இன்னும் கோப்புகள்.

செல்போனில் இன்னும் மெசேஜ்கள்.

ஒரு புதிய செய்தி வந்திருந்தது.

“URGENT REPORT REQUIRED.”

திண்டுக்கல் வீரமணி அந்தச் செய்தியைப் பார்த்தான்.

சிரித்தான்.

போனை மேசைமேல் வைத்தான்.

பேனாவை எடுத்தான்.

வெளியில் மாரியம்மாள் கிழவி குடத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டுக்குப் போகிறாள்.

தெருவின் மூலையில் நேற்று எரியாத விளக்கு இன்று எரிந்துகொண்டிருக்கிறது.

பள்ளி வாசலில் குழந்தைகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தொலைவில் தண்ணீர் தொட்டியின் மோட்டார் சத்தம்.

“ற்ர்ர்ர்ர்ர்…”

தண்ணீர் மேலே ஏறிக்கொண்டிருந்தது.

திண்டுக்கல் வீரமணி அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டான்.

அவன் மீண்டும் கோப்பைத் திறந்தான்.

எழுத ஆரம்பித்தான்.

ஆனால் இம்முறை அவன் மனதில் ஒரு வேறுபாடு.

இருபத்தொன்பது துறைகளின் சுமையும் அவன் தோள்மேல் இருந்தது.

ஊரின் பிரச்சினைகளும் அவன் முன்னால் இருந்தன.

சம்பளம் இன்னும் அதேதான்.

பணி இன்னும் அதேதான்.

அறிக்கைகளும் குறையவில்லை.

தொலைபேசியும் அடித்துக்கொண்டே இருந்தது.

ஆனால் அந்த நாளில் இருந்து ஒரு விஷயம் மட்டும் மாறிவிட்டது.

அவன் தன்னை அடிமூட்டை என்று நினைக்கவில்லை.

அடிமூட்டையின் மேல் சுமை ஏற்றப்பட்டிருக்கலாம்.

ஆனால் அந்த மூட்டை உயிரற்றது அல்ல.

அதற்கு ஒரு முதுகு உண்டு.

ஒரு குடும்பம் உண்டு.

ஒரு கனவு உண்டு.

ஒரு மரியாதை உண்டு.

ஒரு குரல் உண்டு.

அந்தக் குரல் அந்த நாள் கரிசல் மண்ணில் முதன்முறையாக முழங்கியது—

«“பொறுப்பு எங்களுடையது என்றால், இந்த ஊரும் எங்களுடையதுதான்.
ஆனால் நாங்கள் மூட்டை அல்ல.
நாங்கள் மனிதர்கள்.”»

அந்த வார்த்தை முடிந்ததும் காந்திநகர் மீது மீண்டும் வெயில் இறங்கியது.

கரிசல் மண் வழக்கம்போல வெந்தது.

கச்சான் காற்று வழக்கம்போல வீசியது.

ஊராட்சி அலுவலகத்தின் பழைய கதவு வழக்கம்போல கீச் என்று திறந்தது.

திண்டுக்கல் வீரமணி வழக்கம்போல அடுத்த கோப்பைத் திறந்தான்.

வாசலில் ஒரு முதியவர் நின்றிருந்தார்.

“திண்டுக்கல் வீரமணி…”

“என்னப்பா?”

“எங்க தெருவுல சாக்கடை அடைச்சிருக்கு.”

திண்டுக்கல் வீரமணி எழுந்தான்.

“வாங்க… போலாம்.”

அவன் வெளியே நடந்தான்.

அவனுக்குப் பின்னால்—

கோப்புகள்.

முன்னால்—

ஒரு கிராமம்.

அவன் தோள்மேல்—

மீண்டும் ஒரு மூட்டை.

ஆனால் இம்முறை…

அந்த மூட்டையைத் தூக்கிச் சென்றவன் குனியவில்லை.

நிமிர்ந்தே நடந்தான்.